Początki

Obszar powiatu brzozowskiego stanowi północną część historycznej Ziemi Sanockiej, która zajmowała górne dorzecze Sanu i Wisłoka.
Według najnowszych znalezisk archeologicznych ślady działalności człowieka na terenie obecnego powiatu brzozowskiego sięgają czasów przedhistorycznych. Istnieją przypuszczenia, że w epoce brązu przystąpiono do budowy grodów obronnych w Temeszowie i Bachórzu. Jeśli chodzi o Temeszów to znaleziono tu ceramikę łużycką na wzgórzu Sierotka (nazwa miejscowa Horodysko), gdzie archeolodzy lokują grodzisko wczesnohistoryczne z okresu kultury łużyckiej. W okresie X-XIII wieku Ziemia Sanocka wraz z innymi pogranicznymi terenami stanowiła terytorium sporne pomiędzy Polską a Rusią Halicką i należała bądź do Polski bądź do Rusi Halickiej. Granica państwa Polan biegła raz linią Sanu, raz linią Wisłoki-Wisłok. Tereny pograniczne były narażone na ciągłe napady Rusinów, Połowców, Węgrów, Tatarów. Po dłuższym okresie przynależności Ziemi Sanockiej do Rusi Halickiej, król Kazimierz Wielki uprzedzając dążenia litewskie do zajęcia całej Rusi Halickiej, dokonał w 1340r przyłączenia Ziemi Sanockiej do Polski. Rządy króla Kazimierza Wielkiego ustaliły przebieg granicy państwa w tym rejonie na dłuższy okres czasu. Od momentu przesunięcia przez Kazimierza Wielkiego granicy państwa daleko na wschód rozpoczyna się masowe osadnictwo w Ziemi Sanockiej.
Zasiedleniu tej ziemi sprzyjała mądra polityka nadań królewskich. Powstawały wsie zakładane na prawie polskim, ruskim, niemieckim i wołoskim.
Z wzajemnego wpływu tych osad na siebie wytworzyła się grupa etniczna ludności o swoistym obliczu kulturowym nazywana Pogórzanami.

Źródło:
Temeszów Zarys Monograficzny, Helena Komorowska z domu Czoporówna i Stanisław Czopor, Warszawa 1965.