You are hereŚredniowiecze, czyli wszystko o Temeszowie tego okresu.
Średniowiecze, czyli wszystko o Temeszowie tego okresu.
Adam Fastnacht "Słownik Historyczno-Geograficzny Ziemi Sanockiej w Średniowieczu"
Towarzystwo Naukowe Societas Vistulana
Kraków 2002
Str. 182, 183.
TEMESZÓW.
(1361 loca deserta, fluvius Temeszow, 1402 Temeschow, 1424 de Themiszszowa, de Themessowa, 1427 de Themeszowa, 1460 Themyeschow, 1486 Themyschow) 14 km na E od Brzozowa.
1.1361 distr. san.;
1515 z. san.;
1530 z.san.
2. 1458 Małgorzata z Dynowa pozywa o granice Pawła i Mikołaja, dziedziców z Dydni, Temeszowa i Krzemiennej, br. niedzielnych;
1486-88 Jan, Zygmunt i Stanisław, br. niedzielni z Dydni, pozwani przez Rafała z Humnisk w sprawie granic między wsiami Witryłów i Końskie a wsiami Dydnia i Temeszów;
1497 łąka za Krzemienną idąc do Temeszowa.
3.Własn. król., od r 1361 szlach.;
1361 król nadaje dziedziczenie za zasługi Piotrowi i Pawłowi, braciom z Węgier, miejca puste Jurowce, Srogów i drugi Srogów nad potokiem Rusawa, oraz Dydnię i Temeszów nad potokami o tych nazwach aż do ich źródeł i z potokami do nich wpadającymi wraz z brzegiem rz. San, celem osiedlenia i z takimi prawami, jakie obowiązywały, gdy należały one do zamku san. Z racji nadania wym. bracia zobowiązani będą do udziału w wyprawie wojennej z kopią i 2 łucznikami;
1361-1402 Paulus, Paithko Vngarus, Pasko Hungarus, Paszko z Temeszowa.;
1402 Paithko Vngarus de T. wśród ziemian san.;
1424 szl. Wichna z Temeszowa, wdowa po Paszku, pozywa Fryderyka z Jaćmierza;
1427 Spytko z Temeszowa asesor sądu z. sanockiej;
1453 szl. Mikołaj Themeshowsky;
1458 szl. Paweł i Mikołaj, dziedzice z Dydni, Temeszowa i Krzemiennej, br. niedzielni→p.2;
1460 Stepan z Dobrej podaje świadków przeciw Paszkowi (Paskonem) swemu bratankowi z Temeszowa, że kupił u niego rolę z domem et dworsissko;
1464 Paweł z Dydni zapisuje ż. swej Elżbiecie 300 grz. na połowie swych dóbr w Dydni, Temeszowie, Krzemiennej i Falejówce;
1468, 1470 Elżbieta ż. Pawła z T. pozywa Jana z Tarnawy;
1468, 1469, 1474 starosta ustanawia zakład miedzy Pawłem z Temeszowa i Mikołajem z Dydni z jednej, a Szczęsnym z Niewistki i Stanisławem z Dynowa;
1472 Paweł Dedeński otrzymawszy od Jana Tarnawskiego wieś Jabłonicę (J.Ruska) tytułem posagu ż. swej Elżbiety, zapisuje jej 500 grz. na połowie wsi Temeszów, Krzemienna, Jabłonica, Falejówka i Wydrna;
1473 Dobiesław Kmita, kaszt. lub., gwarantuje Pawłowi Temeszowskiemu terminowy zwrot długu 30 grz. intromisją w kmieci w Bartkówce płacących 3 grz. czynszu; Paweł Dedeński ręczy Stanisławowi Burzyńskiemu za Piotra [Kmitę] Sobieńskiego na 50 zł z gwarancją intromisji w kmieci w→Falejówce; Stanisław Racławski ręczy Pawłowi Dedeńskiemu za Piotra Sobieńskiego na 50 zł z gwarancją intromisji w kmieci w→Wołodzi;
1489 Jan, Zygmunt i Stanisław, br. rodzeni z Dydni [synowie Pawła], dokonują podziału, mocą którego Zygmuntowi i Stanisławowi, którzy chcą pozostać niedzielnymi, przypadają→Dydnia, połowa Wydrnej, Temeszów. Jabłonica [Ruska] i Krzemienna z sadzawkami, jeziorami, pr. rybołówstwa szczególnie na rz. San, począwszy od granic wsi Gruszówki aż do wsi Niewistki. Gdyby ci dwaj mieli przeszkody ze strony sióstr zamężnych
wówczas Jan ma im pomóc pieniężnie. Wszyscy trzej mają troszczyć się, wyposażać i ubierać siostry niezamężne aż do ich zamążpójścia. Gdyby któryś z braci miał trudności w sprawie granic, wówczas jeden drugiemu winien pomagać pieniężnie. Zygmunt i Stanisław winni dać Janowi 10 grz. na budowę i udostępnić mu drzewo z Dydni;
1491-92 Zygmunt i stanisław, br. niedzielni dziedzice z Dydni, Temeszowa, Krzemiennej i Jabłonicy dokonują podziału, mocą którego młodszemu Stanisławowi przypadają Temeszów, Krzemienna i Jabłonica, wolność korzystania z lasów Zygmunta dla dworu i ludzi Stanisława, część pr. rybołówstwa na Sanie na terenie jego posiadłości, lasy tych posiadłości z rolami, sadzawkami, pr. rybołówstwa, jeziorami szczególnie na rz. San, począwszy od granic Gruszówki aż do granic wsi Niewistki. Łąki na folwarkach mają być podzielone po połowie, zasiewy wszystkich zbóż po połowie, a Stanisław winien dać jednorazowo Zygmuntowi mieszkańców swych wsi do sprowadzenia drzewa na budowę [te punkty przekreślone]. Bracia winni wyposażyć siostry, a sprzęty domowe podzielić po połowie, długi i czynsze płacić po połowie, także zaległe należności dla służby. Stanisław winien dodać bratu 10 grz. na budowę;
1494 Stanisław z Dydni otrzymuje od Jakuba Pieniążka z Pielni 40 grz. jako część posagu i zapisuje ż. swej [Jadwidze] 80 grz. na połowie swych dóbr Temeszów, Jabłonica i Krzemienna;
1496 Małgorzata ż. Nabrzucha (Nabrzuszek) pozywa Stanisława, dziedzica z Temeszowa;
1497 Stanisław z Dydni współręcząc Piotrowi Felsztyńskiemu za Stanisława z Kormanic, zapisując zakład (vadium) na Jabłonicy, Temeszowie i Krzemiennej;
1499 Zygmunt z Dydni jako opiekun dzieci [brata swego] Stanisława Dedeńskiego (Dalenyszki!), który nie powrócił z wojny mołdawskiej i wątpliwe czy żyje, oraz Jadwiga ż. Stanisława dokonują podziału dóbr, mocą którego Jadwiga tytułem oprawy, zapisanej jej przez męża na połowie wszystkich dóbr, winna zachować Jabłonicę i połowę młyna w Krzemiennej, a Zygmunt zachowuje wsie Temeszów i Krzemienną. Wszystkie zboża ze zbioru tegorocznego folwarkach i stogach winni podzielić po połowie, a oziminy przypadną stosownie do podziału dóbr;
1501 Małgorzata, ż. Stanisława Nabrzucha, c. Pawła Dedeńskiego, kwituje z ojcowizny i macierzyzny m.in. Jana i Konstancję, dzieci nieżyjącego Stanisława, dziedzica z Temeszowa;
1515 6ł.;
1523 Temeszów podymne→Dydnia;
1526 5ł.,młyn, karczma;
1536 5ł.;
1552 9 col.
Mieszkańcy:
1435 Chodor, Wassil;
1443 Chodor Onanycz;
1460 Pasko bratanek Stepana z Dobrej.
6. 1504 uchwała szlachty z. san. na zjeździe z udziałem starosty i kasztelana, ze względu na częste najazdy nieprzyjaciół [Turcy, Tatarzy] zawiera postanowienie o zarębianiu lasów, o zamykaniu dróg, jednej nad Sanem i drugiej nad Stobnicą, o gromadzeniu się na znak otrzymany od starosty w wyznaczonych miejscach, a w wypadku nagłego najazdu pod Temeszowem.
8.Ślady grodziska, zw. przez ludność Horodysko, na górze nad Sanem (Fastnacht, Osadnictwo s. 61; Parczewski, Źródła I s. 214-216).